Gładzie to materiały wykończeniowe. Stosuje się je na mniejsze i większe powierzchnie ścian i sufitów, aby wygładzić ich fakturę. Grubość warstwy nie powinna przekraczać 2-3 mm. Najlepiej przylega do tynku cementowego, cementowo - wapiennego, płyt gipsowo – włóknowych czy włóknowo – cementowych. Rynek budowlany oferuje duży wybór gładzi. Rodzaj materiału zależy od prac które chcemy wykonać.
Gładź szpachlowa to materiał na bazie gipsu, który pełni funkcję wiążącą. Pozostałe dodatki to m.in. kreda, dolomit, plastyfikatory, opóźniacze wiązania, wapno, cement. Materiał należy wymieszać z wodą do konsystencji gęstej śmietany i za pomocą odpowiednich narządzi nałożyć na ścianę. Po 2 godzinach wyschniętą powierzchnie można wygładzić szlifując drobnoziarnistym papierem lub siatką ścierną.
W sprzedaży dostępne są również gładzie bezgipsowe, które po nałożeniu można korygować za pomocą mokrej gąbki.
Gładź tynkowa stosowana zazwyczaj na zewnątrz budynku, jako ostatnia warstwa tynku trójwarstwowgo. W skład takiej gładzi wchodzi m.in. zaprawa z kruszywem (w formie drobnoziarnistego piasku) i cement stanowiący spoiwo(czasem też wapno).
Stiuk to materiał wykończeniowy elewacyjny, który znano już w starożytności. Największa popularność zyskał w okresie wczesnego chrześcijaństwa, w renesansie i baroku. Skład materiału bazuje na gipsie, wapieniu, drobnym piasku (lub pyle marmurowym). Zaletą materiału jest niezwykła trwałość i plastyczność. Można go barwić na różne ciekawe kolory. Tak jak gładź, w etapie wykończeniowym, jest polerowana i gładzona. Materiał do tej pory stosuje się jako imitację marmuru, do wykonania rzeźb, płaskorzeźb i dekoracji (sztukaterii) nie tylko elewacyjnych. Doskonale się prezentuje, jest bardzo trwały i łatwy w obróbce - w przeciwieństwie do gładzi nadaje się do częstego zmywania.
Gładź gipsowa to wygładzasz powierzchni na bazie gipsu szpachlowego. Ten rodzaj materiału powinno się nakładać w dwóch warstwach. Tak jak pozostałe gładzie, po wyschnięciu, należy wygładzić za pomocą drobnego papieru lub siatki ściernej.
Jeżeli gładkość gładzi nie jest satysfakcjonująca specjaliści polecają sztablaturę. Ten materiał nakłada się w dwóch cienkich warstwach szybkoschnących. Warstwa zewnętrzna to gips modelowy, który należy gładzić na mokro, do połysku i idealnej równości.
Większość wymienionych materiałów i sposoby ich końcowej obróbki wiążą się z duża ilością pyłu. Aby uniknąć uciążliwego bałaganu, producenci narzędzi polecają specjalne urządzenia z wbudowanym odkurzaczem do ścierania nierówności na dużych powierzchniach.
Innym sposobem wyrównywania powierzchni gładzonych jest metoda bezpyłowa (zwana też metodą angielską). Najlepiej służy do tego importowany materiał o nazwie British Gypsum lub jego odpowiednik Multi-finish. Są to tak zwane gładzie bezpyłowe. Wykończenie polega na równaniu powierzchni na mokro do uzyskania pożądanego efektu. Fachowcy twierdzą, że gładź British Gypsum jest dużo trwalsza i efektowniejsza, a ponadto nie wymaga gruntowania przed malowaniem.
Jak przygotować powierzchnię do gładzenia?
Gładź nie jest materiałem wykończeniowym, który można stosować na wszystkich powierzchniach i we wszystkich pomieszczeniach. Miejsca takie jak łazienka, o duzym stopniu wilgoci, nie nadają się do tego typu wykończenia. Materiał nie nadaje się też do bezpośredniego użycia na murze z betonu komórkowego.
Wszelkie dziury, rysy, łączenia (np. pomiędzy płytami gipsowo-kartonowymi) należy wypełnić odpowiednim wypełniaczem, a w razie potrzeby wzmocnić siatką. Siatka doskonale zapobiega pęknięciom wzdłuż spoin, czy łączeń (np. między dwiema płytami gipsowo-kartonowymi). Do wypełniania rys zaleca się elastyczne masy z mikrowłóknami lub zaprawy renowacyjne.
Gładź nie może stykać się bezpośrednio z elementami metalowymi, czy stalowymi (nie dotyczy elementów ocynkowanych, chromowanych, czy niklowanych, gdyż są już zabezpieczone przed korozją).
Powierzchnia pod gładź musi być sucha, odpylona i nieprzemarznięta.
Tak przygotowane podłoże należy pomalować polimerowym preparatem gruntującym. Preparat zmniejsza chłonność i zwiększa przyczepność powierzchni. Jeżeli nie zostanie zastosowany istnieje wysokie ryzyko, że ściana „wypije” wodę z gładzi, a wyschnięta powierzchnia popęka. Od momentu pomalowania należy odczekać 24 godziny do rozpoczęcia gładzenia.
Przygotowanie gładzi
Do rozrobienia masy potrzebujemy wiaderka z wodą (adekwatnego do ilości rozrabianej masy) i wiertarkę z mieszadłem. Nie należy rozrabiać za dużo materiału. Gotowa masa powinna mieć konsystencję gęstej śmietany lub masła w temperaturze pokojowej. Ponieważ gładzenie jest dość czasochłonne wystarczy podzielić pracę i ilość gładzi na porcje do 40 minutowej pracy. Po tym czasie materiał twardnieje i nie klei się do powierzchni. W żadnym wypadku nie dolewamy wody do rozrobionej porcji w trakcie pracy. Za każdym razie gdy porcja się kończy i trzeba rozrobić kolejną, należy dobrze umyć wiaderko z resztek zeschniętego materiału.
Jak gładzić?
Sufit - gładzenie należy zacząć od sufitu. Gładzimy go raz przy pomocy gładkiej stalowej pacy ze stali nierdzewnej.
Wnęki okienne i drzwiowe - Kanty wnęk trzeba wcześniej wzmocnić kątownikiem aluminiowym. Najpierw należy nanieść masę gipsową, przykleić kątowniki, a po wyschnięciu zaszpachlować.
Ściany – do gładzenia ścian służy metalowa paca nierdzewna (tak jak w przypadku sufitu). Jeżeli powierzchnia jest gładka, wystarczy jedna warstwa. W wypadku nanoszenia kilku warstw należy pamiętać aby kolejne były coraz cieńsze.
W optymalnych warunkach (temperatura do 20 stopni, wilgotność powietrza do 60%) gładź schnie milimetr na dobę.
Szlifowanie - mniej więcej po dwóch lub trzech dniach, gdy materiał całkowicie wyschnie, można zacząć wyrównywać niedoskonałości. Do pierwszego szlifowania nierównych zatarć pacą zaleca się siatkę ścierną nr 100. Kolejne ścieranie wygładzające należy wykonać siatką nr 180 lub drobniutkim papierem ściernym.
Malowanie - Niektóre gładzie nie wymagają gruntowania przed pomalowaniem. Przed zagruntowaniem, należy zmieść szlifowane powierzchnie z pyłu. Po nałożeniu warstwy gruntu trzeba odczekać jeden dzień. Następnego dnia można zacząć malowanie na wybrany przez nas kolor.
Gładź szpachlowa to materiał na bazie gipsu, który pełni funkcję wiążącą. Pozostałe dodatki to m.in. kreda, dolomit, plastyfikatory, opóźniacze wiązania, wapno, cement. Materiał należy wymieszać z wodą do konsystencji gęstej śmietany i za pomocą odpowiednich narządzi nałożyć na ścianę. Po 2 godzinach wyschniętą powierzchnie można wygładzić szlifując drobnoziarnistym papierem lub siatką ścierną.
W sprzedaży dostępne są również gładzie bezgipsowe, które po nałożeniu można korygować za pomocą mokrej gąbki.
Gładź tynkowa stosowana zazwyczaj na zewnątrz budynku, jako ostatnia warstwa tynku trójwarstwowgo. W skład takiej gładzi wchodzi m.in. zaprawa z kruszywem (w formie drobnoziarnistego piasku) i cement stanowiący spoiwo(czasem też wapno).
Stiuk to materiał wykończeniowy elewacyjny, który znano już w starożytności. Największa popularność zyskał w okresie wczesnego chrześcijaństwa, w renesansie i baroku. Skład materiału bazuje na gipsie, wapieniu, drobnym piasku (lub pyle marmurowym). Zaletą materiału jest niezwykła trwałość i plastyczność. Można go barwić na różne ciekawe kolory. Tak jak gładź, w etapie wykończeniowym, jest polerowana i gładzona. Materiał do tej pory stosuje się jako imitację marmuru, do wykonania rzeźb, płaskorzeźb i dekoracji (sztukaterii) nie tylko elewacyjnych. Doskonale się prezentuje, jest bardzo trwały i łatwy w obróbce - w przeciwieństwie do gładzi nadaje się do częstego zmywania.
Gładź gipsowa to wygładzasz powierzchni na bazie gipsu szpachlowego. Ten rodzaj materiału powinno się nakładać w dwóch warstwach. Tak jak pozostałe gładzie, po wyschnięciu, należy wygładzić za pomocą drobnego papieru lub siatki ściernej.
Jeżeli gładkość gładzi nie jest satysfakcjonująca specjaliści polecają sztablaturę. Ten materiał nakłada się w dwóch cienkich warstwach szybkoschnących. Warstwa zewnętrzna to gips modelowy, który należy gładzić na mokro, do połysku i idealnej równości.
Większość wymienionych materiałów i sposoby ich końcowej obróbki wiążą się z duża ilością pyłu. Aby uniknąć uciążliwego bałaganu, producenci narzędzi polecają specjalne urządzenia z wbudowanym odkurzaczem do ścierania nierówności na dużych powierzchniach.
Innym sposobem wyrównywania powierzchni gładzonych jest metoda bezpyłowa (zwana też metodą angielską). Najlepiej służy do tego importowany materiał o nazwie British Gypsum lub jego odpowiednik Multi-finish. Są to tak zwane gładzie bezpyłowe. Wykończenie polega na równaniu powierzchni na mokro do uzyskania pożądanego efektu. Fachowcy twierdzą, że gładź British Gypsum jest dużo trwalsza i efektowniejsza, a ponadto nie wymaga gruntowania przed malowaniem.
Jak przygotować powierzchnię do gładzenia?
Gładź nie jest materiałem wykończeniowym, który można stosować na wszystkich powierzchniach i we wszystkich pomieszczeniach. Miejsca takie jak łazienka, o duzym stopniu wilgoci, nie nadają się do tego typu wykończenia. Materiał nie nadaje się też do bezpośredniego użycia na murze z betonu komórkowego.
Wszelkie dziury, rysy, łączenia (np. pomiędzy płytami gipsowo-kartonowymi) należy wypełnić odpowiednim wypełniaczem, a w razie potrzeby wzmocnić siatką. Siatka doskonale zapobiega pęknięciom wzdłuż spoin, czy łączeń (np. między dwiema płytami gipsowo-kartonowymi). Do wypełniania rys zaleca się elastyczne masy z mikrowłóknami lub zaprawy renowacyjne.
Gładź nie może stykać się bezpośrednio z elementami metalowymi, czy stalowymi (nie dotyczy elementów ocynkowanych, chromowanych, czy niklowanych, gdyż są już zabezpieczone przed korozją).
Powierzchnia pod gładź musi być sucha, odpylona i nieprzemarznięta.
Tak przygotowane podłoże należy pomalować polimerowym preparatem gruntującym. Preparat zmniejsza chłonność i zwiększa przyczepność powierzchni. Jeżeli nie zostanie zastosowany istnieje wysokie ryzyko, że ściana „wypije” wodę z gładzi, a wyschnięta powierzchnia popęka. Od momentu pomalowania należy odczekać 24 godziny do rozpoczęcia gładzenia.
Przygotowanie gładzi
Do rozrobienia masy potrzebujemy wiaderka z wodą (adekwatnego do ilości rozrabianej masy) i wiertarkę z mieszadłem. Nie należy rozrabiać za dużo materiału. Gotowa masa powinna mieć konsystencję gęstej śmietany lub masła w temperaturze pokojowej. Ponieważ gładzenie jest dość czasochłonne wystarczy podzielić pracę i ilość gładzi na porcje do 40 minutowej pracy. Po tym czasie materiał twardnieje i nie klei się do powierzchni. W żadnym wypadku nie dolewamy wody do rozrobionej porcji w trakcie pracy. Za każdym razie gdy porcja się kończy i trzeba rozrobić kolejną, należy dobrze umyć wiaderko z resztek zeschniętego materiału.
Jak gładzić?
Sufit - gładzenie należy zacząć od sufitu. Gładzimy go raz przy pomocy gładkiej stalowej pacy ze stali nierdzewnej.
Wnęki okienne i drzwiowe - Kanty wnęk trzeba wcześniej wzmocnić kątownikiem aluminiowym. Najpierw należy nanieść masę gipsową, przykleić kątowniki, a po wyschnięciu zaszpachlować.
Ściany – do gładzenia ścian służy metalowa paca nierdzewna (tak jak w przypadku sufitu). Jeżeli powierzchnia jest gładka, wystarczy jedna warstwa. W wypadku nanoszenia kilku warstw należy pamiętać aby kolejne były coraz cieńsze.
W optymalnych warunkach (temperatura do 20 stopni, wilgotność powietrza do 60%) gładź schnie milimetr na dobę.
Szlifowanie - mniej więcej po dwóch lub trzech dniach, gdy materiał całkowicie wyschnie, można zacząć wyrównywać niedoskonałości. Do pierwszego szlifowania nierównych zatarć pacą zaleca się siatkę ścierną nr 100. Kolejne ścieranie wygładzające należy wykonać siatką nr 180 lub drobniutkim papierem ściernym.
Malowanie - Niektóre gładzie nie wymagają gruntowania przed pomalowaniem. Przed zagruntowaniem, należy zmieść szlifowane powierzchnie z pyłu. Po nałożeniu warstwy gruntu trzeba odczekać jeden dzień. Następnego dnia można zacząć malowanie na wybrany przez nas kolor.
Artykuł pochodzi z: Gładkie ściany i sufity
2009-05-25 12:41:56
