Dom szwedzki stanowi pierwowzór domów szkieletowych. Zaprojektował go architekt Fredrik Blom w latach 20. XIX wieku – prekursor budownictwa prefabrykowanego. Natomiast w 1832 roku George Wasington Snow zastosował tzw. konstrukcję balonową do budowy swojego magazynu. Amerykanie szybko odkryli, że konstrukcja nośna domów szkieletowych może być wykonana z cieńszych elementów. Nowa wersja technologii powędrowała do Europy, a w USA na stałe wpisała się w tradycję budowlaną.


Tradycyjne domy szwedzkie, pozostały na kontynencie szwedzkim, gdzie ich technologia zmieniała się latami. Domy kanadyjskie, domy amerykańskie, domy skandynawskie i domy szkieletowe, chodź na pierwszy rzut oka podobne do siebie, dzieli wiele różnic. Między domami amerykańskimi i skandynawskimi najważniejszą różnicą jest grubość elementów, z których wykonuje się szkielet. Domy kanadyjskie, tak jak domy amerykańskie wywodzą się z technologii domów szkieletowych. Szkielet domu amerykańskiego został jednak znacznie odchudzony. Przypomina konstrukcję z zapałek. Poszczególne belki są cienkie i gęsto rozmieszczone.

Dom szwedzki to konstrukcja osadzona na drewnianym szkielecie. Szkielet stanowią zespolone słupy nośne o złożonej konstrukcji (zwykle o szerokości większą niż 23 cm). Ściany wypełniane są warstwą wełny mineralnej grubości 23 cm. Konstrukcję usztywnia się za pomocą płyt gipsowo-kartonowych, mocowanych od strony pomieszczeń. Na zewnątrz budynku rzadko stosuje się usztywnienie. Do szkieletu ścian często mocuje się folie wiatroizolacyjne albo gips wodoodporny. Elewacja domu szwedzkiego wykonywana jest z materiałów ekologicznych, takich jak: pionowo mocowana oblicówka drewniana, cegła okładzinowa lub tynk tradycyjny. Do pokrycia dachu powszechnie stosuje się materiały tradycyjne, takie jak: dachówki cementowe, ceramiczne lub blachodachówki. Domy szwedzkie częściej wykonywane są jako prefabrykowane niż wykonywane na miejscu budowy. Prefabrykację charakteryzuje większa dokładność wymiaru a także szybszy czas budowy. Wielkość modułów określana jest przez projektanta i przystosowywana do warunków budowy.

Obecnie, domki szwedzkie są niemal w całości prefabrykowane, tak jak domy szwajcarskie i niemieckie. Między innymi dlatego budynki wznoszone tą metodą, są podobne do siebie. Budowa szwedzkich domów, dzięki stosowanej specyfice wykonania modułów jest oszczędna – zużywa mniej drewna w porównaniu do technologii domów kanadyjskich wznoszonych niemal w całości na placu budowy.
Domy szwedzkie drewniane opierają się na słupach nośnych wykonywanych technologią łączoną, a nadproża i oczepy, dzięki konstrukcji modułowej, redukuje się do minimum.
W celu ocieplenia konstrukcji ściany wypełnia się wełną mineralną o grubości słupów (ok 23cm). Przenikalność cieplna izolatora wynosi 0,2.

Tradycyjne szwedzkie domy wykańcza się przeważnie materiałami ekologicznymi: drewnianą licówką, tradycyjnym tynkiem lub cegłą okładzinową. W wersji nietradycyjnej można zastosować tynk cienkowarstwowy, bloczki klinkierowe i siding.

Szwedzkie domy projekty
Szwedzkie projekty domów powstają z reguły na planie kwadratu, ponieważ pozwala on optymalnie zaprojektować pomieszczenia wewnątrz i konstrukcję elementów modułowych. Wysokość kondygnacji nie powinna być wyższa niż jedno piętro. Projekty domów drewnianych, budowanych z elementów prefabrykowanych, zazwyczaj nie mają piwnic. Elementy stawia się i łączy na betonowych fundamentach. Na głębokości 1m pod podłogą ukryte są przewody instalacyjne. Domy drewniane w Szwecji ogrzewane są przede wszystkim energią elektryczną. Za najefektywniejszą metodę uważa się ogrzewanie podłogowe.